W pewnym momencie zobaczyliśmy auta, która stawały tuż przy drodze, mimo tego, że do celu mieliśmy jeszcze dobre pare minut autem. Nie panikujcie i nie zatrzymujcie sie. Jedźcie dalej. Tuz przy końcu drogi znajduje się duży parking. Byliśmy na miejscu o 11 i było bardzo dużo wolnych miejsc.

Co zabrać?

Przede wszystkim: dużo wody, zakryte buty i prowiant.

Nie wiem dlaczego, ale nastawiłam się, że nie będziemy długo szli, a droga będzie łatwa i przyjemna, więc poszłam w sandałkach. Efekt? Sandałki wylądowały w śmieciach. Ostatecznie dałam rade, ale polecam jednak zakryte buty, typu adidaski, ponieważ droga jest momentami stroma i jest na niej pełno wystających kamieni.

Druga sprawa to nawodnienie. Trasa zajęła nam jakieś 30 min (uwzgledniając czas na zdjęcia w punkcie widokowym). Nie mieliśmy ze sobą dużo wody, ponieważ założyliśmy, że w tak turystycznym miejscu będą jakieś budki z jedzeniem i piciem.

To był nasz błąd. Niestety nie było ich. Żadnej. Co z tej perspektywy wydaje mi się nawet sensowne, biorąc pod uwagę warunki dotarcia tam oraz fakt, że byliśmy przed sezonem. Niemniej jednak, nawet jeśli jedziecie w sezonie, zachęcamy do własnego prowiantu, tak po prostu, na wszelki wypadek. Na naszą czwórkę na co najmniej 5/6 godzin przypadła niestety mała paczka przekąsek i rozmiękły arbuz.

Przechodząc do sedna sprawy, czyli samej plaży – była obłędna, pięknie błękitna i otoczona górami, a punkt widokowy zapierał dech w piersiach.

I najlepsze na koniec – było mało ludzi. To znaczy, było mało, póki nie przypłynął prom z turystami, którzy dosłownie wypełzli i zalali plaże. Na nasze szczęście po jakiejś godzinę już wracali – jak dla mnie to jest właśnie argument, żeby przyjechać tutaj autem. Może i nie ma jedzenia i trzeba dojść jeszcze pieszo (i wrócić!) ok. 20/30 min, natomiast można spędzić tam nieograniczony czas w ciszy i spokoju.